Persephone werkt aan het gedurig werven van een nieuw publiek, door opera op een eigen verkwikkende wijze toegankelijk te maken. Persephone heeft zich als doel gesteld een zo breed mogelijk publiek te bereiken, samengesteld uit alle lagen van de bevolking met aan de ene kant het traditionele publiek van kenners, liefhebbers en welgestelde senioren en aan de andere kant het atypische publiek, zoals jongeren en mensen uit lagere inkomensgroepen en allochtonen die volledig onbekend zijn met opera.
Persephone is in het gat gesprongen en vormt de met node ‘gemiste link’ tussen opleidingsinstituten en de amateurkunst aan de ene kant en de harde gesegregeerde professionele muziekpraktijk aan de andere kant. Zij biedt een podium voor beginnende zangers, dirigenten en broedplaatsenkunstenaars uit andere, nieuwe en ongewone kunstdisciplines om kennis en ervaring op te doen.
Tegelijkertijd schuwt Persephone de vernieuwing en de samensmelting met andere kunstvormen niet.
Deze keer wordt een artistieke paring aangegaan poppenspel, waarbij zangers niet alleen met de poppen maar ook voor levende poppen spelen. Wat is schijn en wat is werkelijkheid? Wat is leven, wat is dood?
De schijn van de werkelijkheid wordt nog versterkt door invoering van een derde discipline, namelijk multimedia (video, animatie en projectie). Jongeren zijn bij uitstek vertrouwd met dit medium en de speelse muziek gecomponeerd vanuit de belevingswereld van de toen twaalfjarige Mozart en de scherpe Nederlandse teksten zullen zeker bijdragen. Kortom: een spel in een spel, waarin toeschouwers en spelers uitgenodigd worden hun kijk op “wat is de werkelijkheid” bij te stellen.